Μικρος Πριγκιπας

Καιρος να ανεβασω ενα ποστ σχετικα με τον πολυαγαπημενο μου Μικρο Πριγκιπα...ενα απ'τα καλυτερα βιβλια/παραμυθια...ενα αριστουργημα του Αντουαν ντε Σαιντ-Εξυπερύ...

Εμαθα πολλα απο αυτο το βιβλιο, το αγαπαω και σημαινει πολλα για εμενα. 
και καθε φορα που το διαβαζω κατι αλλοιωτικο και ολοκαινουργιο εχει να χαρισει...

(εδω μερικα απο τα αγαπημενα μου αποσπασματα)

Τοτε δεν μπορουσα να καταλαβω.Επρεπε να το κρινω απο τις πραξεις και οχι απο τα λογια.Με γεμιζε ευωδια και με φωτιζε.Δεν επρεπε να σηκωθω να φυγω.Επρεπε να μαντεψω την τρυφεροτητα πισω απ'τις μικροπονηριες του.Τα λουλουδια ειναι τοσο αντιφατικα.Ημουνα ομως πολυ μικρος και δεν ηξερα να αγαπαω...











Το λουλουδι μου ειναι εφημερο και δεν εχει παρα τεσσερα μονο αγκαθια για να προστατευεται απ'τον κοσμο.Και τ'αφησα ολομοναχο εκει περα,σκεφτηκε ο μικρος πριγκιπας...

  Το σχέδιό μου δεν έδειχνε ένα καπέλο. Έδειχνε ένα βόα που χώνευε έναν ελέφαντα. Έπιασα τότε και σχεδίασα το εσωτερικό του βόα, για να μπορέσουν οι μεγάλοι να καταλάβουν. Πάντα τους χρειάζονται εξηγήσεις.

............. Τότε οι μεγάλοι με συμβούλευσαν να παρατήσω τα σχεδιάσματα του βόα, τ’ από μέσα και τ’ απέξω του, και να προσέξω καλύτερα τη γεωγραφία, την ιστορία, την αριθμητική και τη γραμματική.

Για όλους τους ανθρώπους τα αστέρια δεν είναι ίδια.

Για εκείνους που ταξιδεύουν τ' αστέρια είναι οδηγοί.

Για κάποιους άλλους δεν είναι παρά μικρά φωτάκια.

Όμως όλα αυτά τ' αστέρια σωπαίνουν.

Εσύ θα'χεις αστέρια που δεν έχει κανένας... 

-Τι θες να πεις;

- Όταν θα κοιτάζεις τον ουρανό τη νύχτα,

αφού εγώ θα μένω σε ένα απ' αυτά,

αφού εγώ θα γελάω σ' ένα απ' αυτά,

θα είναι λοιπόν για σένα σαν να γελάνε όλα τ΄αστέρια.

Εσύ θα έχεις αστέρια που ξέρουν να γελάνε!

Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια.»  είπε η αλεπού...




«Πήγαινε να δεις τα τριαντάφυλλα», είπε η αλεπού... Ο μικρός πρίγκιπας έφυγε να δει ακόμη μια φορά τα τριαντάφυλλα. «Δε μοιάζετε καθόλου με το δικό μου τριαντάφυλλο», είπε... «Είστε όμορφα, αλλά κενά... Αν κάποιος τυχαίος περαστικός έβλεπε το τριαντάφυλλό μου, θα νόμιζε ότι σας μοιάζει. Εκείνο όμως είναι πολύ πιο σημαντικό από όλα σας, γιατί είναι το τριαντάφυλλο που έχω εγώ ποτίσει. Γιατί είναι το λουλούδι που προστάτεψα....

"Ο χρόνος που έχασες για το τριαντάφυλλό σου αυτός είναι που κάνει το τριαντάφυλλό σου τόσο σημαντικό."

Για μένα ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγόρι ολόιδιο με τα αλλά εκατό χιλιάδες αγοράκια. Και δε σε χρειάζομαι. Και ούτε εσύ με χρειάζεσαι. Για σένα δεν είμαι παρά μόνο μια αλεπού ίδια με άλλες εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Αν όμως μ' εξημερώσεις, θα χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο. Θα είσαι για μένα ο μοναδικός στον κόσμο. Θα είμαι για σένα μοναδική στον κόσμο..

 

Αλλά η αλεπού ξαναγύρισε στην ιδέα της: «Ή ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγώ κότες, οι άνθρωποι με κυνηγούν. Όλες οι κότες μοιάζουν μεταξύ τους, κι όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν μεταξύ τους. Έτσι πλήττω λιγάκι. Αλλά αν μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα 'ναι σα φωτισμένη απ' τον ήλιο. θ' αναγνωρίζω έναν ήχο βημάτων πού θα 'ναι διαφορετικός απ' όλους τους άλλους. Τ' άλλα βήματα με κάνουν να ξαναγυρνώ κάτω απ' τη γη. Τα δικά σου θα με καλούν σα μουσική να βγω απ' την υπόγεια φωλιά μου. Και μετά, κοίτα! Βλέπεις εκεί κάτω τους κάμπους με το στάρι; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Το στάρι εμένα μού είναι άχρηστο. Οι κάμποι του σταριού δεν μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι θλιβερό. Αλλά έχεις μαλλιά χρυσαφιά. Έτσι θα 'ναι θαυμάσια, αν μ' εξημερώσεις! Το στάρι, που είναι χρυσαφί, θα με κάνει να σε θυμάμαι. Και θα μ' αρέσει ν' ακούω τον άνεμο στα στάρια...»

"Τι ψάχνεις;" είπε η αλεπού
"Ψάχνω για ανθρώπους" είπε ο Μικρός Πρίγκιπας..."Ψάχνω για φίλους και θέλω να γνωρίσω πολλά πράγματα"...

 (- Λοιπόν, τι θα γίνει με το ηλιοβασίλεμα; υπενθύμισε ο μικρός πρίγκιπας....)


Αν κρίνουμε και από την αφιέρωση στην αρχή το βιβλίο πρέπει να είναι αφιερωμένο στα παιδιά αλλά ειδικότερα σε ένα παιδί. Ένα παιδί που έχει πολλά προβλήματα στη ζωή του. Ζει στην Γαλλία, κρυώνει και πεινάει. Σε ένα παιδί εν ονόματι Leon Werth, αλλά δεν είναι ακριβώς παιδί καθώς η ηλικία του σήμερα είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή ενός παιδιού. Όμως η αφιέρωση γίνεται σε αυτόν τον άνθρωπο όταν όμως ήταν ένα μικρό αγοράκι. Ο συγγραφέας μάλλον απευθύνεται σε όλους τους μεγάλους που υπήρξαν κάποτε παιδιά και που δεν πρέπει να το ξεχνούν αυτό, γιατί ξεχνώντας την παιδική τους ηλικία χάνουν συγχρόνως και την παιδική τους αθωότητα και το βαθύτερο νόημα της ζωής.

ΥΓ. ευχομαι το ποστ αυτο,να σας θυμισε πραγματα που ειχατε ξεχασει και κυριως το μικρο παιδι(τον μικρο πριγκιπα) που υπαρχει και ζει αθορυβα μεσα σας...